हरियो रङको इन्द्रेणी

हरियो रङको इन्द्रेणी

सम्झना
झ्यालबाहिरको दृश्य मनोरम छ । हरिया धानका गह्रा छन् । ‘नेपाल यातायात’ कुदिरहेछ बाटोमा । थोरै दक्षिणमा बौद्ध गुम्बा भूकम्पले ढल्केको आफ्नो गजुर मिलाउन प्रयासरत छ । सीधा अगाडि थोरै उत्तरतिर कपन गुम्बाले कम्मरमा हात राखेर बौद्धबजार माथिबाट मलाई नियालेजस्तो लाग्दैछ । अघि भर्खर पानी रोकिएर घामले अलिकति चिहाएको थियो बादलबाट, ललितपुरको एक टुक्रा पहेँलपुर पार्दै ।

बादल थोरै अझै छ, प्लेन उडिरहेछ यसको तलतल । बादल थोरै हिजो तिम्रो अनुहारमा पनि थियो । अलिकति नैराश्यता, अलिकति खल्लोपना तिम्रो आँखामा पनि झुलुक्क निस्केर उडे जस्तो लाग्छ हिजो । साउनको महिना यो । बादल छ आकाशमा, वर्षा छ धर्तीमा । मेरो खोज छ हरियालीको तिम्रो र मेरो मनमा ।

धेरै समयपछि बल्ल म तिमीसँग एकान्तमा थिएँ । ‘साउनमा आँखा फुटेको गोरु सधैं हरियो देख्छ भन्छन् क्यार होइन ? ’ तिमीले भन्यौ । सधैं हरियो त भदौमा आँखा फुटेको गोरुले देख्नुपर्ने हो, तर गफको विषय साउन नै थियो । आँखा जो सुकैको फुटोस्, अनि जहिलेसुकै, साउन वा भदौ म त तिम्रो मुहार हेर्दै थिएँ ।

मेरा आँखाबाट कहिल्यै हराउन सक्दैन कन्यामको डाँडोमा उडेको तिम्रो पछ्यौरीको रङ ।

बिहानको कमलजस्तो खुलौं कि नखुलौं को दोधारमा थोरै फक्रिएको तिम्रो मुस्कान थियो । पहिलो उज्यालोको आभा लिएका थिए ती हेराइले । अघिअघिका गल्ती नदोहोर्‍याई मैले यसपाला ‘अँ’ मात्र भने । तिमी बोलिराख यसरी नै । मेरा लागि सबै मौसममा हरियाली छ । म बस् सुनिरहुँ पहाडी खोंचबाट निस्केको झरनाको झैं त्यो मीठो ध्वनि । डुबिरहुँ म तिम्रो तरल संगीतमा ।

त्यो हरियो पहाड । त्यो हरियो खेत । हरियो पोतेको तिम्रो हात । अनि तिम्रो लालीमा मुस्कान । आजको यो क्षण उडाइलैजान्छ मलाई विगतको त्यो पलसँग । हरियो रङसँग इन्द्रेणी सम्झना जमिबसेको छ आखिर ।

तिमीलाई पनि सम्झना हुनुपर्छ । बिर्सन सकिने पनि त होइन पहिलो प्रेम । धेरै अघि साथीभाइहरूसँग घुम्न गइएको थियो इलाम । झमझम पानी थियो, साउनेझरी । पानी रोकिएपछि फेरि माईखोलाबाट उठेर आउँथ्यो बाक्लो हुस्सु । धन्न पछि दिन खुल्यो र देखियो चियाबारी । डाँडाभरि छरिएको थियो हरियो रङ आँखाले भ्याएसम्म ।

मनभित्र प्रेमिल भाव जगाउने स–साना कटेजजस्ता घरहरू थिए त्यो लोभलाग्दो परिवेशमा । त्यो दृश्य र तिम्रो साथको सम्झनाले अझै रोमाञ्चित गर्छ मलाई । थोरै पैंचो ल्याएको थिएँ त्यो रङ, मनको एक कुनोमा लुकाएर । तिमीले पनि सुटुक्कै ल्याएकी रहिछौ आफ्नो पछ्यौरीमा भरेर । सपनाका इन्द्रेणी बने ती रङहरूले । अझै सम्झना छ मलाई चियाबारीको त्यो हरियो विस्तृति । मेरा आँखाबाट कहिल्यै हराउन सक्दैन कन्यामको डाँडोमा उडेको तिम्रो पछ्यौरीको रङ ।

माईपोखरीमा छेउछाउका सल्ला र गुराँसका रूखहरूका छायाँ देखिँदै थिए । तिमी त्यहाँ आफ्नो प्रतिविम्ब खोज्दै थियौ । यो सत्य हो, हामी धेरैले आफू नचिनिने गरी पहिचान गुमाइसकेका छौ । तिमी पनि अहिलेको प्रेमाशक्त रूपभन्दा पुरानो चुल्बुले आफू खोज्दैथियौ पक्कै । म भने पोखरीको गोल्डफिस हेर्दै थिएँ ।

मलाई अतीत कोट्याउनु थिएन, न भविष्य नै जान्नु थियो । सेता बुकी फुलेको हरियो चौर हामीलाई डाक्दै थियो । तिमी त्यो हरियो दहमा आफूलाई निक्कै बेर खोजिरह्यौ । गुराँसको लाली दिएर तिमीलाई फकाइ पठाउनु प¥र्यो । ‘भेट्टायौ त आफूलाई ? लामो समय अपलक मेरो आँखामा हे¥यौ तिमीले । माईपोखरीले सुटुक्क देखाइदिएछ तिमीलाई ऐना । मेरो दिलको झ्याल– मेरा आँखा । तिम्रो ओठमा गुराँस लाली छर्दै मुस्कायो । मेरो मनको हरियालीको के कुरा !

फर्कदा जसबिरेमा होटेल साहु काजी दाजुले सोध्यो, ‘भाइबहिनी ‘कपल’ कि ’ लभबर्ड्स ’? ’ इलाममा धेरथोर अंग्रेजी जो कोही बोल्छन् । हामी ‘फ्रेन्ड्स’ मात्र, मैले पनि उसकै पारामा जवाफ दिएँ । उसले पत्याउने कुरै थिएन । ऊ हावा बेगरै गन्ध बुझ्ने मान्छे । अहिले त तीनपाने लाएर हल्का दार्शनिक भइसकेको थियो । ‘लभमा लाइफ यो चिया बगानजस्तै हरियो ।

आफ्नो सानो बगान देखायो छेउको उसले । म्यारिज पछि सब चेन्ज’ भन्यो उसले । ‘सुकेर हामी कालोपत्ती बन्छौं या त अझ धुलिएर दानेदार चिया रङ, अनि मेटाऔं घर र परिवारको तलतल ।’ उसको दर्शन काँचो पत्ती भन्दा टर्रो भो मेरा लागि ।

‘ग्रिन टी चाहिँ के नि ? ’ सोध्न मन लागेको थियो, सोधिनँ । अहिले मलाई आफूले काजी दाजुलाई नसोधेको प्रश्नको जवाफ थाहा छ । ग्रिन टी म हुँ । मेरो तिमीसँगको सम्बन्ध हो । मेरा खुसी अनि आशा पनि जिन्दगीको तातो भट्टीमा सुकिसके । शायद तिम्रो पनि । तर यसको हरियोपना, ताजगीको आकांक्षा अझै मरेको छैन । आज तिमीसँग के घोलियो, जीवित भएर आएको छ ।

बाहिर जस्ताको त्यस्तै छ तर पन्यालो हरियो चियाले तिम्रो र मेरो कपको भित्री भाग भने हल्का पहेँलो–हरियो भएको छ । नयाँ अंकुरको रङ जस्तै । चिनियाँहरू भन्छन् अमृत यही हो । विषै भए पनि मैले पिइदिएको छु । अनि झुमिरहेको छु अहिले । ‘टी इज अ ड्रिन्क व्हिच इज नट ब्रिउड, बट व्हिच इनेब्रिएट्स’ मैले उहिल्यै जानेको कुरो । तर यो चियाले दिएको किक होइन । यो पुनर्ताजगी हो प्रेमको । मेरो प्रेमको रङ हरियो ।

यो साउनमा मेरो मन नाचिरहेछ मयूरजस्तै आफ्ना हरिया पंख फिँजाएर आकाशतिर । धेरै सालपछि सुन्दैछु एउटा चिनेजस्तो आवाज । सुन्दै छु वर्षौंपछि त्यही स्वच्छन्द हाँसो अनि उही चुराको छन्छन् । लाग्छ दशकौं पछि आएको छ साउन मरुभूमिमा । म जताततै हरियो देख्दैछु ।


प्रतिक्रिया दिनुहोस !

लोकप्रिय

Unity

working together is no longer optional-it is a matter of compulsion

Annapurna Media Network has announced the Unity for Sustainability campaign which comes into force from January 1, 2022. The main aim of this campaign is to 'lead the climate change dialogue' working closely with all the stakeholders on sustainable development mode, particulary focusing on climate-change issues.